مرا آفرید آنکه دوستم داشت2

نامخاطب - 8

سوسن جعفری — Wed, 31 Aug 2011 03:28:17 GMT

به صاحب دستانی که امروز قبل از سپیده، رشته‌های خشک و بی‌حس جارویش را می‌کشید به تنِ آسفالتِ فسرده‌ی کوچه‌ی پشتی خانه‌ی ما ... سلام! صبح عیدانه‌ات بخیر!

نامخاطب-7

سوسن جعفری — Sat, 09 Jul 2011 09:32:48 GMT

به آن مسئول نظافت توی سالن سینمای مجتمع آزادی که وقتی دید من با نشان دادن عصا، اجازه گرفتم تا به جای EXIT از در ورودی خارج بشوم که دسترسی به آسانسور داشته باشم زیر لبی گفت: «برو که از هفت دولت آزادی!» آخه چی بگویم به‌ات؟!

نامخاطب-6

سوسن جعفری — Wed, 06 Jul 2011 09:57:54 GMT

به محمد که توی آبمیوه‌فروشی لوکس کار می‌کرد و می‌دانست من فقط آب‌هویج بستنی دوست دارم و از شیرموز بدم می‌آید، می‌دانی آن روز مهر ماهی که آمدم و شیرموز خواستم و گریه مجالم نداد حتی یک قلپ ازش را بنوشم، و تو متعجب تماشا می‌کردی، تازه شنیده بودم ام.اس دارم؟

نامخاطب-5

سوسن جعفری — Sun, 03 Jul 2011 05:15:46 GMT

به آقایی که زیرزمین پاساژ نسیم تبریز صحافی دارد و لاک پشت دارد و ساعت مچی شیکی دارد، یادتان هست داشتید پایان‌نامه‌ام را صحافی می‌کردید آدرس ناشری را گرفتم از شما و خندیدید که می‌خواهی بگویند فلانی کتاب چاپ کرده است؟ خواستم بگویم آدرس را گم کرده‌ام و کتابی هم چاپ نکرده‌ام. شما خوبی؟

نامخاطب-4

سوسن جعفری — Thu, 30 Jun 2011 07:01:07 GMT

به آن پسر گل‌فروش جلوی سینما آزادی که پرایدی که راننده‌اش زن جوانی بود محکم زد به ساقِ پای‌ش و همان‌طور که از شدتِ درد دسته‌های گل نرگس‌اش ریخته بود زمین و فقط ساق پایش را گرفته بود و نگاه پرسش‌گری می‌کرد به دختر راننده، دسته گل‌هایی که به ما فروختی تا چند روز روی میز وسط اتاق زندگی کرد، زندگی بخشید ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بعد اگر تو نبودی و یک پسر خوش‌پوشی بود مثلاً که هندزفری توی گوش‌هاش بود و کوله‌پشتی انداخته بود و ماشینی می‌زد به پای‌ش برخوردها، همانی بود که با تو بود؟

کپی رایت خوب است!

سوسن جعفری — Wed, 29 Jun 2011 05:56:11 GMT

دیشب خیلی اتفاقی به موارد بسیار بسیار فانی برخوردم! یعنی تا همین دیشب تصور می‌کردم با این حرکتِ عظیم به سمتِ توسعه یافته‌گی، لااقل چیزی فراتر از شلوار جین و کفش نایک و هات‌داگ از غربی‌های متمدن وام گرفته‌ایم و بلد شده‌ایم حقوق دیگران را مراعات کنیم!

استفاده از نام یک وبلاگ بدون لینک دادن به آن، خصوصاً اسمی که نه از شعری وام گرفته شده است و نه از نام کتابی و غیره و ذلکی، یعنی کاملاً تعلق دارد به مؤلف‌اش، زیر پا گذاشتنِ کپی رایت نیست؟

عکس بزرگتر+

عکس بزگتر+

حتی اگر قصدت خیرخواهانه باشد، بدون حتی کوچکترین توضیح و اشاره‌ای به نام یک وبلاگ، ضایع کردن و نادیده گرفتن حق صاحب آن وبلاگ نیست؟

این وسط این یکی از همه جالب‌تر است، اینکه اسم وبلاگ مرا زده است بر سر در وبلاگ‌اش و بعد اسم وبلاگِ مشهور دیگری [یادداشت‌های یک گلابی دیوانه] را کرده است تیتر مطلب‌اش!

عکس بزرگتر+

بعد این دوستِ بسیار بسیار مستعد، کسی است که در بالای فوتوبلاگ‌ش نوشته است:«تمام حقوق این فتوبلاگ به محمدرضا ذوالفقاری تعلق دارد. کپی برداری با ذکر منبع بلامانع است.»!!!

عکس بزرگتر+

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* کپی‌رایت چیست؟ (+)

*گفتم اگر دوباره برگشتی به این مسأله دقت کنی آقای ذوالفقاری (+)

نامخاطب-3

سوسن جعفری — Tue, 28 Jun 2011 07:19:15 GMT

به آن راننده‌ی خوش تیپ پژوی نقره‌ای که تا نشستیم توی ماشین کولر ماشین را روشن کرد و از قم تا تهران یک قران اضافی ازمان نگرفت، آقا خدا یکی‌تان را هزارهزار هزار کند آقا، که لقمه ی حرام قاطی روزی‌ات نمی‌کنی!

پ.ن: نشان به آن نشان که توی رشت که خواستیم برویم زیباکنار یارو گفت اگر می‌خواهید کولر را روشن کنم باید یک مقدار پول اضافی بدهید و این یک مقدارش هوارتومن بود!

نامخاطب‌ -2

سوسن جعفری — Mon, 27 Jun 2011 07:05:46 GMT

به آن پیرزنی که آمد و عصایش را تکیه داد به دیوار پشتِ سر من و دو رکعت نماز با مهر شکسته خواند و بعد نشست و با حوصله با آب دهانش دو طرفِ مهر شکسته را خیس کرد و بعد به هم چسباند و بعد از خانوم بغل دستی‌ی من آب خواست و مهر را در محل شکسته‌گی خیس کرد و مهر خیس خورده را با انگشتانش به سمتِ شکستگی ورز داد و بعد دستمالی دادم تا دستش را تمیز کند و بعد دختر بغل‌دستی من به کارش می‌خندید که مگر می‌شود مهر شکسته را اینطوری به هم چسباند و بعد که کارش تمام شد مهر را گذاشت روی برآمدگی باریک کمر دیوار بالای سر من و من عصایش را دادم دستش و دعایم کرد و رفت، خواستم بدانی بعد از رفتنِ تو زنی آمد و مهری که تو تعمیر کرده بودی را برداشت، بوسید و رفت تا کنار ضریح مطهر نماز زیارت بخواند!

نامخاطب -1 (+)

جلل‌الخالق!

سوسن جعفری — Tue, 04 Jan 2011 07:44:13 GMT

صادق اهری نوشته است: «ببینید سلامت نیوز به نقل از خبرگزاری فارس چی نوشته ! نوشته : بیماری آ. ام.اس ؟! هنوز درمان ندارد . بعد ادامه داده : عضو کمیته علمی انجمن ام اس ایران گفت : راه درمان بیماری آ. ام. اس در دنیا هنوز مشخص نیست و مبتلایان به آن پس از 5 سال از ابتلا به این عارضه می‌میرند.

کسی نیست از ایشان بپرسد منظورشان بیماری ام.اس است یا "ای.ال.اس" ، چون حقیر تاکنون نام بیماریی بنام "آ .ام.اس "را نشنیده بودم . تازه بیماری ام.اس کشنده نیست و هستند کسانیکه بالای بیش از ده بیست سال با این بیماری دست به گریبانند و زنده اند و قبراق . اگر یک سوتیست ، تندی این خبر را از سایتشان بردارند و اگر گیریم هم که درست باشد! که نیست ، اینکه اعلام کنند فلان بیماری ظرف چند ماه و یا در همین چند سال آینده نزدیک آنان را خواهد کشت عین ندانم کاری , و بی مسئولیتی و نادانی آن خبرگزاریست . حالا اگر فارس حرفی رو زده و با این احتساب که خبره اینکار نیست .سلامت نیوز چرا چنین کاری را کرده ، الله اعلم

کشتید بچه مردم را که ! البته اینبار با نام سلامت نیوز و خبرگزاری فارس

دوستان در صورت اعتراض به این نوع خبررسانی لینک دهند . هم ثواب دارد و هم صواب است به جان خودم

پی نوشت : ما که هرچقدر در گوگل و ویکی پدیا جستجو کردیم همچی بیماری را نیافتیم » (+)

یعنی تصور کنید مادری، پدری، خواهر و برادری یا همسری برود یک همچون مقاله‌ی ظاهراً معتبری را بخواند و بعد شوکه بشود و بعدش را فقط خدا می‌داند!

برای خواندنِ متنِ مقاله روی این کلیک کنید (+)

نکنید آقاجان! نکنید برادر من! نکنید از این کارها!

خداحافظ دوستانِ خوبم!

سوسن جعفری — Fri, 12 Nov 2010 19:45:42 GMT

قرار بود امروز، طور دیگری جمع شویم دور هم. آنطور که باید نشد. آن‌وقت، دوازده‌ نفر از بهترین دوستانِ دورانِ کار در اتاق عمل‌ام، به استثنای دوستانی که بنا به دلایلی، یا دورانِ طرح‌اشان تمام شده بود یا رفته بودند بیمارستان‌های دیگر ولی با هدایایی که به نمایندگی فرستاده بودند، مهرشان را ابراز کرده بودند، دور هم جمع شدیم تا یک ساعتی کنار همدیگر بگوییم و بشنویم و بخندیم و من هی خدا خدا کنم که این بغضِ لعنتی نشکند و نزنم زیر گریه.

که نشد و آزاده را که بغل گرفتم بغضم ترکید و آنقدر محکم بغل‌اش گرفتم که نفس‌ام تنگ آمد.

و امینِ عزیزش را که همین هفته‌ای که گذشت خطر بزرگی را پشتِ سر گذاشت شکر خدا و هی زیر چشمی خانوم جعفری را دید می‌زد که روزگاری خدای نقش و تصویرش بود.

بعد هم محدثه‌ی عزیزم که با آن وضعیتِ پاهایش آمده بود تا بغل‌اش کنم و به یاد روزهایی که دانشجوی‌امان بود و اشک‌اش را درآورده بودم، توی بغل‌ام گریه کند و به یاد صبحگاهان اتوبوس 104 و سر کار رفتن‌هامان گریه کنم و در گوشش بگویم که خیلی مراقب خودش باشد با آن دلِ حساس و مهربان‌اش.

اقدس و شب‌کاری‌هامان و ختائی‌هایش و ظریفه بهترین منشی‌ی اتاقِ عمل دنیا و تئاتر رفتن‌هامان و صدیقه و دوستی‌ی خجول‌اش: روزهای ام.آر.آی و نوار چشمی و حقیقتِ تلخ زندگی‌ام و پیاده‌روی‌هامان در طول کمربند سبز سال‌های پیش اتوبانِ آزادی. کشفِ غذاخوری‌ی واحدی و آبمیوه‌ فروشی‌ی لوکس میدان ساعت؛ ممد و آب‌هویج بستنی!

ندا و دوقلوهایش و مرگ نابهنگام شوهرش و آن مادرشوهر صدا زدن‌هایم. آن چشم‌هایی که به آنی به اشک می‌افتادند تا اسم «جلال»اش می‌آمد. آن دلواپسی‌اش برای من و خوشحالی‌اش وقتی به سرعت خودش را رساند بخش درآمد تا عکس تو را ببیند و مطمئن شود روزگارم خوش است، شیرین.

مریم ب. و آن ناگهان منتقل شدن‌اش و صورت گرد مهربان‌اش و آن شبکاری‌های پُرماجرای‌امان. آن پیاده‌روی‌های زیر برف تبریز. آدم برفی شدن‌امان و فسنجانِ ناهاری که فرشته با بچه‌هایش تلپ شد سرمان.

فرزانه ی.الف و آن سکوتِ عجیب آزاردهنده‌اش و آن شیفت‌هایی که می‌نشستیم کنار پنجره‌ی اتاق عمل قدیمی و بحث کردن‌هامان. گپ زدن‌هامان از هدایت و شریعتی و دنبالِ موزه‌ی معماری گشتن‌هامان و کشفِ «پرنده‌ی خارزار» ... فرزانه‌ی عزیزم.

مینای بلند قامتِ زیبای بی‌نظیرم. رقص بی‌مانندش. دست‌ها و پاهای خوش تراش‌اش و آن سیمای منحصر به فردی که از یک «زن» به واقع کلمه در او یافتم. آن مهربانی‌اش که با اینکه از بیمارستانِ ما رفت، همیشه یادم می‌کرد و هر وقت می‌آمد بیمارستان برای هر کاری، می‌آمد دیدن‌ام. که وقتی دیدم‌اش چقدر خوشحال شدم.

خاله مریم و آن صورتِ ظریف کودکانه‌اش. صحبت‌هامان. درد دل‌هامان و متلک‌هامان و مراقبت‌هایی که عینِ یک خاله‌ی عزیز از من داشت ...

و مریم عزیزم ... عروس روزهای رفته‌ام. عروس روزهای در پیش. چشم‌های قشنگ‌اش، صدای مهربان‌اش. روزهای سینما و بستنی‌خوری و پاساژگردی‌هامان. آن کشفِ آب زیر کاهی‌امان و خنده‌هامان و بغل‌هامان.

بعد یاد تمام روزهای آن ده سال. شب‌ها و روزهایش. قهرها و آشتی‌ها و دادها و شادی‌ها و خنده‌ها و تلخی‌ها و شیرینی‌ها و سوءتفاهم‌ها ... دوستی‌ها: فیروزی و رنجبر و قربان‌وطن و حسن‌زاده و نژادی و دولتی و راستی و توحیدی و مصطفایی و برزین‌پور و ... شاملی‌ی مرحوم عزیز و خانم آقایی و آقای نریمانی و آقای پ.م و دکتر سوسن و دکتر فرناز و دکتر سیمین و خیلی‌های دیگر.

و بعد سیلِ خاطراتی که داشتم با دکتر توتونچی و کیانفر و محمدی[اخموی مهربانِ ارجمند روزهای طرح نیروی انسانی‌ام] و قهرمانی و آدرنگ و ایران‌پور[بابای البرز] و باقرنیا و آبروش و احمدی[دوم البته] و معصومی و بزرگ‌زاده[م.مجاوری] و سلیمان‌پور و صادق‌پور و نیازی غازانی[که او را یاد جوانی‌های مادرش می‌انداختم] و کیان‌مهر [که دست‌خط زیبایش هنوز به دیوار اتاق‌ام هست] محمودپور و غفاریه[که ثابت کرد قرار نیست زیبا باشی تا روح زیبایی داشته باشی] و دکتر قاضی جهانی‌ی خوشگل و بیگ‌لر و فرزانه[که وقتی بیمار فوق‌العاده چاق اورژانسی را تا رسیدنِ دکتر بیهوشی، بی‌حسی نخاعی دادم، تا آخرین روز رزیدنتی‌اش به سر من قسم می‌خورد] و امیری و جاویدی[لادن عزیزم] و علیزاده و شربیانی و عابدینی[خدای دود و دم] و عبادی[دکتر جانباز گرامی] و دادمهر و رضوان و ... حتی دکتر عبدالهی و دکتر تقوی که خیلی لطف داشتند به من. و دکتر اسدنسب، که صبورم کرد با حرف‌هایش و چقدر دلم می‌خواهد بداند من خوشحالم، خیلی خوشحالم.

و دیشب که برای خداحافظی رفتم مطبِ دکترم و بغض‌م گرفته بود و آرزو می‌کردم مرد نبود تا بغل‌اش کنم و به خاطر این ده‌سال کنار من و بیماری‌ام بودن از او تشکر کنم.

و بعد، تنها سه روز فرصت دارم برای دیدنِ دکتر جاویدی و زهرای عزیزم و مهتاب خانم. و برای جمع کردنِ آخرین خورده ریزها و کارهای عقب افتاده ...

به همین زودی ... از تمام ریشه‌هایم دل می‌کنم تا در خاکِ جانِ تو ریشه بزنم ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* یادم اگر رفت اسمی را، شرمنده‌ام: بچه‌های واحد درآمد، راحله که تازگی عروس شده است و هانیه و منیره و عهدیه و فرزانه و فاطمه و شیوا و خیلی‌های دیگر ... دوست‌تان دارم همیشه.

که چقدر خوشحالم تقدیر مرا آورد پیش شما تا یک سال و اندی کنار انسان‌های خوب و شایسته‌ای کار کنم.

** نیلوفر می‌گوید: دوست مثل «بالش» است: اگر ناراحتی روش گریه کن، خسته‌ای به‌ش تکیه کن، از خوشحالی در آغوشت بگیرش، در بیماری سرت را بگذار روش ...

*** به ندا قول می‌دهم شاد باشم ... خوشبخت شوم!