از نوعی ديگر(۲)

سوار مرکبش که چون دل می تپيد رسيد پای کوهی که صدايش می آمد و بويش...تيشه بر دستش که حالا با هم می کندند که خودم را می آفريد...مردی که می کند ايستاد و دل سپرد به صدايی که کوه می کند...
ــ از چيست که چنين می کوبی بر تيشه که فريادش کوه را می کند؟
ــ فريادی در سينه ام می زند بر من که می کوبم بانو!!!
ــ و اگر اين کوه عشقت باشد!
ــ من هم تيشه ای...
ــ و اگر می زنی بر تن محبوب...
ــ و اگر محبوب می زند بر تن...
ــ و اگر...اگر من باشم؟
دست آويخت بر تن کوهی که حالا صورت محبوبش را خيس کرد که من دورم و تو...بانو مرا که فريادم تيشه ای شده بر جان کوهت...
اينجا که بوی تو را نمی دهد...عجب دنيای عبوسی است اين که گرد است و دور هم که بشوم نزديک توام!!!...هی می روم که شايد دور شوم از تو که بازم نزديکم به تو...
ــ تو بيماری!!!همين!...
ــ آره من بيمارم ولی تو هم طبيب نيستی...هستی؟؟؟
هی می بويم تنهای مرده را که شايد بايد مال من باشی که...مال من؟؟...من که مالی ندارم!...اصلا آرزوی مالی هم نداشتم...اصلا من کی ام؟...تو کيستی؟...
ــ من که کوهم و تو داری با عشق من بر تنم می کوبی که تنم را بر تنم تصوير کنی که چقدر خسته ام...بعد بنشينی سر جنازه ای که حالا عجيب شبيهم شده است ترانه عاشقانه ورد می کنی ميان رودها...هی بخوان عاشقم عاشقم عاشقم...من که مرده ام چگونه پاسخ دهم که من بودم که کشتی تا ثابت کنی عاشقی...
عين تمام عشقها را گير می دهم به حلقه همه قافهايش که شين شايد بفهمد من منم!!!...من منم؟تو که می دانی ام چرا نمی گويی تا بخشکم...خشکم!...تنم می لرزد و می پيچد و عجيب می داند که من منم...من منم...من منم...اگر نمی دانی ام دست بردار از داری که بسته ام پای همه دارهايم که تبری شده ای برای گردن خودت ـ م...اين هم نمی برد چون من گردن کلفت است...خب!...گوش کن!چيزی دارد می خواندت...عجب آهنگ دلربايی...گوش کن!صدا که می آيد و می مکدم توی گوشم که بشناسمت که می دانم ديريست نخوانده ای و من نشنيده ام حالا که می خوانی ام بگذار گوش کند من...ببين چقدر حقير شده...اوج بلند بودنم!
خم می شوم تا گلی بچينم که دوست داشتی شايد که دوستم بداری گل را می گيری ميان انگشتانت و می چکی روی سينه ام...می پرسم چرا؟...می خندی...می خندی..می خندی...
بابا...افسوس...افسوس...