چقدر عجيب است که اين روزها کمتر می آيم سراغ کاغذها و خودکارها و چموشی کلمات، مات! و اين همه حرف که توی کله ام جمع شده اند و از کاسه چشمانم، از سوراخ گوشهايم، دماغم و دهانم بيرون می زنند؛ چقدر دلم تنگ شده است برای نوشتن و نوشتن برای تو!
گفته بودم که اگر بخواهی برای عشقت کوه هم می کنم حالا چه فرقی می کند شيرين کوه کن باشد يا فرهاد؟ گفتی که من بچه تر از اين حرفها هستم و حالا آمده ام کنار دريا! ... راستی می شود کنار دريا عاشق شد؟! دريا می توفد و می خروشد و هوهوی باد را می مکد ميان سينه اش و می کوبد به تن ساحل. اينجا اثری از عشق نيست اما اين هم آغوشی مدام دريا و ساحل هوسی ام می کند توی اين همه خيسی، می نشينم روی ماسه های تر و به صدای امواج؛ سفيد و کف کرده و خشمگين، با دهانی گشاد و بی دندان ساحل را فرو می بلعند و نجويده رها می کنند ... بی آنکه دانسته باشم مدتی است ماسه ها را با پنجه هايم خراشيده ام، چاله هايی در دو پهلويم؛ خاکستری رنگ. از خشم يا دلتنگی يا دلواپسی با نوک انگشت سبابه ام روی ماسه ها می نويسم« صبا ... سوسن » دريا که پاهايم را تا بالای زانوهايم ليسيده، حسود، با حرکتی نرم و سريع نه از تو اثری می ماند نه از من! ... جز چندتايی گوش ماهی خرد شده از آمد و رفت دريا چيزی نمی ماند، نه صبا نه سوسن!
نه! اينجا نمی شود عاشق شد! اينجا بايد تن سپرد و تنها تن سپردن توی دريا، روی ساحل معنی دارست ... اينجا که قرن هاست اين دو موجود سترون شب و روز، هر لحظه در هم لوليده اند حرفی از عشق نمانده است ... نمی شود از عشق گفت ... حتی نمی شود تيشه بر سينه اش کوبيد و فرهاد شد. دريا که عشق حالی اش نيست و اگر جسارت کنی و تن جفتش را به خراش ناخنی، نوک باريک ساقه ای به مهر بيالايی، می روبدش ... پاکش می کند، تطهيرش می کند ... اينجا بايد "مطهر" بود!
کوه اما، کوه! می شود عاشق شد، عارف شد، نبی شد، بالا رفت ... پرواز کرد ... فرهاد شد، تيشه برداشت، کوه کند، نقش عشق کوبيد، خال کوبيد ... می وشد شيرين شد لابلای خراشها، زخمها ... در دل سنگ ها ... ستبری صخره ها ... برافراشته، خيره به آسمان ... می شود در کوه کامل شد!
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سلام!
من برگشتم اما نه مثل گذشته ... با چيزهای از دست رفته ای که ...
آره داداش خوبم! حق با تو بود ... من برگشتم ...
